Shloka 116
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
नाम्नां कंचित् समुद्देशं वक्ष्याम्यव्यक्तयोनिन: । जब उनकी जज्ञा प्राप्त हुई है
vāyudeva uvāca | nāmnāṁ kañcit samuddeśaṁ vakṣyāmy avyaktayoninaḥ | hiraṇyabāhuś ca guhāpālaḥ praveśinām | prakṛṣṭārimahāharṣo jitakāmo jitendriyaḥ |
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «အစမရှိ အဆုံးမရှိ၍ လောက၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော အမဖော်ပြနိုင်သည့် အဝျက်တမှ ပေါ်ထွန်းသည့် မဟာသီဝရှင်၏ နာမတော်များကို အကျဉ်းချုပ်၍ ငါကြေညာမည်။ (သူသည်) ဟိရဏ္ယဗာဟု—ရွှေရောင်တောက်ပသော လက်မောင်းတော်ရှိသူ; ဂုဟာပါလ—အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူတို့အတွက် ဂူ၏ အကာအကွယ်ရှင်; ပြက္ကရိဋ္ဌာရိ—အတွင်းရန်သူကြီးများကို ချေမှုန်းသူ; မဟာဟရ္ရှ—အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ ရုပ်တော်; ဇိတကာမ—ကာမကို အနိုင်ယူသူ; ဇိတိန္ဒြိယ—အာရုံအင်္ဂါတို့ကို အုပ်စိုးသူ»။
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse frames devotion as inseparable from ethical discipline: Śiva is praised not only as cosmic cause (avyakta-yoni) but also as the exemplar of inner victory—conquering desire and mastering the senses—implying that true worship aligns with self-control and inward purification.
Vāyudeva begins a concise enumeration of Śiva’s names/epithets. The listed names highlight both metaphysical stature (rooted in the Unmanifest) and yogic-protective functions (guardian of the ‘cave’ for inward-entering seekers), while emphasizing triumph over inner enemies like desire.