अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
avasan madgṛhe tāta brāhmaṇo haripiṅgalaḥ | cīravāsā bilvadaṇḍī dīrghaśmaśruḥ kṛśo mahān ||
ဝါယုက ပြောသည်– «ချစ်သောကလေးရေ၊ ဟိုးအရင်က ငါ့အိမ်တွင် အစိမ်းရောင်နှင့် အဝါညိုရောင်ရောစပ်သကဲ့သို့သော အသားအရောင်ရှိသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် အဝတ်အစားစုတ်ပြတ်များကို ဝတ်ဆင်၍ ဘိလွသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောင်ဝှေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ မုတ်ဆိတ်နှင့် မျက်နှာမွှေးတို့ ရှည်လျား၍ ကိုယ်ခန္ဓာက ပိန်ပါးသော်လည်း ထင်ရှားကြီးမားသော အာနုဘော်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်»။
वायुदेव उवाच
The verse sets an ethical frame by depicting an ascetic brāhmaṇa—rag-clad, staff-bearing, austere in appearance—suggesting that spiritual stature and moral authority are not dependent on wealth or outward comfort, but on discipline and character.
Vāyu begins a recollection addressed to a ‘child’ (tāta), introducing a brāhmaṇa who once stayed in his dwelling and describing his distinctive ascetic appearance (rags, bilva staff, long beard, lean yet imposing), preparing for a subsequent episode involving this guest.