Shloka 4
बलं श्रोत्रे वाड्मनश्चक्षुषी च ज्ञानं तथा सविशुद्ध॑ ममाद्य । देहन्यासो नातिचिरान्मतो मे न चाति तूर्ण सविताद्य याति
bhīṣma uvāca | balaṁ śrotre vāṅ-manaś-cakṣuṣī ca jñānaṁ tathā saviśuddhaṁ mamādya | deha-nyāso nāti-cirān-mato me na cāti-tūrṇaṁ savitādyayāti ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်– «ယနေ့ ငါ့အားကောင်းမှု ပြန်လည်ရောက်လာပြီ။ ငါ့နားကြားမှု၊ စကားပြောနိုင်မှု၊ စိတ်နှင့် မျက်စိနှစ်ဖက်တို့ တည်ငြိမ်လာပြီး ငါ့အသိဉာဏ်လည်း ကြည်လင်သန့်စင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိုယ်ခန္ဓာကို ချထားရမည့်အချိန် မဝေးတော့ဟု ငါ ခန့်မှန်းသည်။ သို့သော် ယနေ့ နေမင်းသည် အလွန်အမင်း အလျင်မပြေးသကဲ့သို့ပင်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhishma frames death as deha-nyāsa—an intentional laying down of the body—highlighting composure, purified understanding, and awareness of time as marks of a dharmic end.
Bhishma observes that his faculties—strength, senses, speech, mind, and clear knowledge—have gathered and stabilized, which he takes as a sign that his departure is near; he also notes the Sun’s pace, implying attention to the auspicious timing of his final moment.