अभ्यद्रवन्त देवांस्ते सहस्नाणि दशैव हि । ततस्तैरदिता देवा: शरणं वासवं ययु:
abhyadravant devāṁs te sahasrāṇi daśaiva hi | tatas tair aditā devāḥ śaraṇaṁ vāsavaṁ yayuḥ ||
ဘီရှ္မက ပြောသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်သူတို့သည် နတ်တို့အပေါ် တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်ကြ၏—အမှန်တကယ် သူတို့အရေအတွက်မှာ တစ်သောင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြောင့် နတ်တို့သည် နှိပ်စက်ခံရ၍ မခံနိုင်အောင် ထိခိုက်နာကျင်သဖြင့် ထွက်ပြေးကာ ဝါသဝ (အိန္ဒြာ) ထံ ခိုလှုံကြ၏။ ဤဖြစ်ရပ်သည် မဟာဘာရတ၏ ထပ်ခါထပ်ခါ ပေါ်လွင်သော သဘောတရားကို ပြသည်—အာဏာကို မတရားသုံး၍ အခြားသူတို့ကို နှိပ်စက်သော်၊ အနာတရခံရသူတို့သည် တရားမျှတသော ကာကွယ်မှုကို ရှာကြပြီး ခေါင်းဆောင်မှုသည် ကာကွယ်ပေးရန်နှင့် စည်းကမ်းတကျ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် တာဝန်ဖြင့် စမ်းသပ်ခံရသည်။
भीष्म उवाच
When the righteous are oppressed, seeking śaraṇa (refuge) with a rightful protector is appropriate; the protector’s dharma is to provide shelter and re-establish order against unjust aggression.
A host numbering ten thousand attacks the devas; the devas are badly afflicted and, unable to withstand the assault, flee to Vāsava (Indra) for protection.