इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पवनार्जुनसंवादो नाम चतुष्पज्चाशदधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi pavanārjunasaṃvādo nāma catuṣpañcāśad-adhikaśatatamo 'dhyāyaḥ |
ဤသို့ «သီရိ မဟာဘာရတ» ၏ အနုသာသနပရဝ အတွင်းရှိ «ဒါနဓမ္မပရဝ» (dāna-dharma) တွင် «ပဝန (Pavana/ဝါယု) နှင့် အာర్జုန (ကာတ္တဝီရျ) တို့၏ ဆွေးနွေးခန်း» ဟု အမည်တပ်ထားသော အခန်း တစ်ရာငါးဆယ်လေး ပြီးဆုံးလေ၏။ ဤအဆုံးသတ်စာတမ်းသည် သင်ခန်းစာကို ကရုဏာသဒ္ဓါဖြင့် ပေးကမ်းခြင်းနှင့် တရားသော အကျင့်အကြံအဖြစ် သီလသင်ကြားမှု၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဟူ၍ ချုပ်ဆိုထားသည်။
अजुन उवाच
The colophon situates the preceding discourse within dāna-dharma—ethical instruction on giving—implying that generosity, properly guided by dharma, is a central virtue being taught through the dialogue framework.
This verse is a concluding colophon: it announces that the chapter titled “Pavana–Arjuna Dialogue” has ended, placing it within the Anuśāsana Parva and specifically the dāna-dharma section.