अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
त॑ त्वां देवासुरनरास्तत्त्वेन न विदुर्भवम् मोहिता: खल्वनेनैव हृदिस्थेनाप्रकाशिना
taṁ tvāṁ devāsura-narās tattvena na vidur bhavam, mohitāḥ khalv anenaiva hṛdi-sthenāprakāśinā
ဝါယုက ပြောသည်– «အို ဘဝ (ရှီဝ) ရေ၊ နတ်များ၊ အသူရများနှင့် လူသားများသည် သင်ကို အမှန်တရားအတိုင်း မသိကြ။ အကြောင်းမူကား နှလုံးသားအတွင်း၌ ဖုံးကွယ်၍ မပေါ်လွင်သော ဤအင်အားတည်းဟူသော မာယာ၏ အာဏာကြောင့် သူတို့သည် မောဟဖြစ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာဒေဝကို သူ၏ အစစ်အမှန်သဘောအတိုင်း မမြင်မသိနိုင်ကြ»။
वायुदेव उवाच
Even exalted beings—gods, asuras, and humans—fail to know Śiva’s true nature because māyā veils reality from within the heart; true knowledge requires inner illumination beyond delusion.
Vāyudeva addresses Mahādeva (Śiva), explaining why beings cannot recognize him correctly: an inner, unmanifest veiling power (māyā) keeps them deluded, so they miss his real form and greatness.