अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
अध्यात्मगतिरिष्टानां ध्यायिनामात्मवेदिनाम् | अपुनर्भवकामानां या गति: सोडयमी श्वरः
adhyātma-gatir iṣṭānāṁ dhyāyinām ātma-vedinām | apunarbhava-kāmānāṁ yā gatiḥ so 'yam īśvaraḥ ||
ဝါယုဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– တရားသတိဖြင့် ဓျာနပြုသော ချစ်ခင်အလွန်သော ဘက်တော်သားများနှင့်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်လိုသော အတ္တမသိပညာရှိ ရှင်သန်သူများအတွက် သင်ကြားထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အဆုံးသတ်ရာလမ်း၏ ဂမနသည် ဤသခင်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပါယ်မှာ ဓျာန၏ စည်းကမ်းတကျ အာရုံစိုက်မှုနှင့် မောက္ခကို တောင့်တသော သီလတရား၏ အမြင့်ဆုံးအဆုံးသတ်သည် နေရာတစ်ခု သို့မဟုတ် အခြေအနေတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အမြင့်မြတ်ဆုံး အထွဋ်အမြတ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
वायुदेव उवाच