Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
तथा प्रजापतिर्त्रह्मा अव्यक्त: प्रभुरव्यय: । येनेदं निखिल विश्व जनितं स्थावरं चरम्
tathā prajāpatis brahmā avyaktas prabhur avyayaḥ | yenedaṃ nikhilaṃ viśvaṃ janitaṃ sthāvaraṃ caram ||
အာర్జုနက ပြောသည်—“ထို့အတူ ပရာဇာပတိ ဘြဟ္မာသည် အရူပအမူအရာ (အဗျက္တ) ဖြစ်၍ အရှင်အာဏာရှင်၊ မပျက်မယွင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုသူတော်မူကိုပင် ဗြာဟ္မဏဟု သတ်မှတ်ရမည်”။
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the idea of “brāhmaṇa” beyond mere birth by associating it with primordial, cosmic principles: even Brahmā—the unmanifest, imperishable lord who generates all beings—falls under the brāhmaṇa category, implying that brāhmaṇa-hood is tied to supreme creative/knowledge-bearing status and foundational dharmic authority.
Arjuna is speaking within Anuśāsana Parva’s discourse on dharma and social-religious categories. He cites Brahmā’s cosmic role—creating the entire moving and unmoving universe—to support a point about the exalted status and defining characteristics of the brāhmaṇa.