Shloka 65
गभस्तिनेमि: सत्त्वस्थ: सिंहो भूतमहेश्वर: । आदिदेवो महादेवो देवेशो देवभूद्गुरु:
bhīṣma uvāca | gabhastinemiḥ sattvasthaḥ siṁho bhūtamaheśvaraḥ | ādidevo mahādevo deveśo devabhṛdguruḥ ||
ဘီရှ္မက မိန့်ကြားသည်။ သူသည် ဂဘස්တိနేమိ—ရောင်ခြည်များအလယ်၌ နေမင်းအဖြစ် တည်ရှိသူ; သတ္တဝသ္ထ—အတွင်းအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် သတ္တဝါအားလုံး၏ နှလုံးသား၌ ကိန်းဝပ်သူ; ခြင်္သေ့—ပရဟ္လာဒ ဘက္တ၏အကျိုးအတွက် နရသിംဟ ရုပ်ကို ခံယူသူ; သတ္တဝါအပေါင်း၏ မဟာဣश्वर; အာဒိဒေဝ၊ မဟာဒေဝ; ဒေဝတို့၏ အရှင်; နှင့် ဒေဝတို့ကို ထောက်ပံ့ပြုစုသော အမြင့်ဆုံး ဆရာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional-theological vision of the Supreme as simultaneously cosmic (Sun-like radiance, lord of gods and beings) and inwardly present (abiding in all as the inner ruler). Ethically, it reassures that divine sovereignty is not distant: it sustains the world and actively protects devotees (as implied by the Narasiṁha–Prahlāda motif).
In Anuśāsana Parva, Bhishma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and related disciplines. Here he recites a sequence of divine epithets—functioning like a hymn or praise-list—highlighting the deity’s forms, powers, and roles (sun-form, indweller, protector, lordship, and guidance of the gods).