Shloka 17
सर्व: शर्व: शिव: स्थाणुर्भूतादिर्निधिरव्यय: । सम्भवो भावनो भर्ता प्रभव: प्रभुरीक्षर:
bhīṣma uvāca | sarvaḥ śarvaḥ śivaḥ sthāṇur bhūtādir nidhir avyayaḥ | sambhavo bhāvano bhartā prabhavaḥ prabhur īśvaraḥ ||
ဘီရှ္မက ဆို၏—သူသည် အားလုံးဖြစ်၍ ပုံသဏ္ဌာန်အားလုံးတွင် ရှိ၏။ သူသည် Śarva—ပျက်ကွက်ကာလ၌ သတ္တဝါအားလုံးကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသူ။ သူသည် Śiva—သုံးဂုဏ်ကို ကျော်လွန်သော မင်္ဂလာတရား။ သူသည် Sthāṇu—မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်သူ။ သူသည် သတ္တဝါတို့၏ ပထမအကြောင်းရင်း ဖြစ်ပြီး ကာလအဆုံး၌ အားလုံး လိမ့်ဝင်ရာ မပျက်စီးသော ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။ သူသည် မိမိအလိုတော်ဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ အကျိုးခံစားသူတို့၏ ကံနှင့် အကျိုးရလဒ်တို့ကို စီမံဖန်တီး၏။ အားလုံးကို ထောက်ပံ့မွေးမြူ၏။ မြင့်မြတ်သော (ဒိဗ္ဗ) မူလရှိ၏။ အားလုံး၏ သခင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အီရှဝရ (Īśvara)—ကန့်သတ်သော အထောက်အကူမရှိသည့် အာဏာအပြည့်ရှင် ဖြစ်၏။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and ethical vision of the Supreme as both transcendent and immanent: the same Lord who dissolves the cosmos also sustains it, dispenses the fruits of actions, and remains imperishable. This supports dharma by grounding moral causality (karma-phala) and refuge (nidhi/avyaya) in a sovereign, auspicious Lord.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and praises the deity through a litany of divine names. Here he recites epithets of Śiva/Rudra, describing cosmic roles—creation/manifestation, sustenance, karmic governance, and dissolution—to establish the Lord’s supremacy and worthiness of worship.