Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 46
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
दिवि श्रेष्ठो हि भगवान् हरिनारायण: प्रभु: । वन्दितो हि स वन्देत मानितो मानयीत च । अहहितश्चाहयेन्नित्यं पूजित: प्रतिपूजयेत्
divi śreṣṭho hi bhagavān harinārāyaṇaḥ prabhuḥ | vandito hi sa vandeta mānito mānayīta ca | ahahitaś cāhayen nityaṃ pūjitaḥ pratipūjayet |
ကောင်းကင်ဘုံ၌ သခင် ဟရီ-နာရာယဏသည် အမြင့်ဆုံးဖြစ်တော်မူ၏။ မည်သူမဆို အလေးအနက် ဦးညွှတ်ပူဇော်လျှင် သခင်သည်လည်း ထိုသူကို ပြန်လည်ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။ မည်သူမဆို လေးစားလျှင် သခင်သည်လည်း လေးစားတော်မူ၏။ ထိုနည်းတူ သခင်အပေါ် စေတနာကောင်းရှိသူအပေါ် သခင်သည် အစဉ်မပြတ် မေတ္တာထားတော်မူပြီး၊ ပူဇော်ခံရသော် သခင်သည်လည်း ပူဇော်သကဲ့သို့ အကျိုးကျေးဇူးဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches reciprocity in devotion: honoring, praising, and worshipping the Lord is met with corresponding divine favor and regard. It frames bhakti as a relationship in which sincere reverence draws a responsive grace.
Īśvara (the Lord) speaks, declaring Hari-Nārāyaṇa’s supremacy and describing how the Lord responds to human acts of reverence—praise, respect, and worship—by returning honor and benevolence to the devotee.