Shloka 2
Adhyāya 152 — Bhīṣma’s Authorization for Yudhiṣṭhira’s Return to the Capital (नगरप्रवेशानुज्ञा)
श्रीमहेश्वर उवाच परावरज्ञे धर्मज्ञे तपोवननिवासिनि । साध्वि सुभ्रु सुकेशान्ते हिमवत्पर्वतात्मजे
śrīmaheśvara uvāca | parāvarajñe dharmajñe tapovanani-vāsini | sādhvi subhru sukeśānte himavat-parvatātmaje ||
သီရိ မဟေရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်– «အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမမြတ်—အမြင့်အနိမ့် သစ္စာတို့ကို သိမြင်သူ၊ ဓမ္မကို သိသူ၊ တပသစ်တော၌ နေထိုင်သူ။ အို သီလရှင်၊ မျက်ခုံးလှ၍ ဆံပင်လှသူ။ အို ဟိမဝတ်တောင်၏ သမီး—တောင်၏ အတ္တသဘောတော်ပင်»။
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse models ethical reverence: true worth is linked to knowledge of dharma and disciplined austerity. By praising these qualities in the mountain-born goddess, the text elevates inner virtue and spiritual insight over mere status.
Śiva begins speaking and addresses Pārvatī with honorific epithets—acknowledging her spiritual knowledge, dharmic discernment, and ascetic dwelling—setting a respectful tone for the instruction or discourse that follows.