Shloka 17
धर्मनिन्दा–धर्मोपासनाफलम् तथा साध्वाचारलक्षणम्
Fruits of Disparaging vs. Observing Dharma; Marks of Good Conduct
उग्रान्नं गर्हितं देवि गणान्न॑ श्राद्धसूतकम् । दुष्टान्न नैव भोक्तव्यं शूद्रान्नं नैव कर्हिचित्
ugrānnaṁ garhitaṁ devi gaṇānnaṁ śrāddha-sūtakam | duṣṭānnaṁ naiva bhoktavyaṁ śūdrānnaṁ naiva karhicit ||
မဟာဒေဝေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“အို နတ်မယ်တော်၊ ကြမ်းတမ်း၍ အန္တရာယ်ပြုတတ်သော စိတ်သဘောရှိသူထံမှ ရသော အစာသည် ရှုတ်ချခံရသည်။ ထို့အတူ အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ်၏ မသန့်ရှင်းမှုနှင့် ဆက်နွယ်သော အစာ၊ śrāddha ပူဇော်ပွဲနှင့် ဆိုင်သော အစာ၊ မွေးဖွားမှုကြောင့် ဖြစ်သော အရှောင်အတား (အညစ်အကြေး) နှင့် ဆိုင်သော အစာ၊ မကောင်းသူ၏ အစာကိုလည်း မစားရ; ထို့ပြင် မည်သည့်အခါမျှ Śūdra ထံမှ အစာကို မစားရ” ဟူ၏။ ဤညွှန်ကြားချက်သည် သန့်ရှင်းမှုနှင့် စီလဓမ္မဆိုင်ရာ သတိပြုမှု၏ စည်းကမ်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်—စားသောက်သည့်အရာကို အကျင့်နှင့် ပူဇော်ရေးရာအကျိုးဆက်ရှိသည့်အရာဟု မြင်သဖြင့်၊ ဓမ္မစည်းမျဉ်းအတွင်း သန့်ရှင်း၍ ယုံကြည်ထိုက်သော အရင်းအမြစ်မှသာ လက်ခံရမည်ဟု ဆိုသည်။
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that eating is a dharmic act with ritual and moral consequences; therefore one should avoid food linked to censured sources—cruel or wicked persons and contexts marked by impurity (such as birth-impurity) or certain rites (śrāddha)—as framed by the text’s purity-based code of conduct.
Śrī Mahēśvara addresses Devī and lays down prescriptive rules about what kinds of food should not be accepted or eaten, presenting them as part of a broader instruction on proper conduct (ācāra) and purity within the Anuśāsana Parva’s dharma-discourse.