Shloka 37
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
एतन्मे संशयं देव तपश्चर्या55श्रितं शुभम् । शंस सर्वमशेषेण त्र्यक्ष त्रिपुरनाशन
etan me saṁśayaṁ deva tapaś-caryāśritaṁ śubham | śaṁsa sarvam aśeṣeṇa tryakṣa tripuranāśana ||
«အရှင်ဘုရား၊ တပဿာ (အကျင့်တရား) ပေါ်မူတည်သော မင်္ဂလာဖလအကြောင်း၌ ကျွန်ုပ်တွင် သံသယတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာပါသည်။ မျက်စိသုံးလုံးရှင်၊ တ్రိပုရကို ဖျက်ဆီးသူဘုရား—အရာအားလုံးကို မကျန်မလပ် ပြည့်စုံစွာ မိန့်ကြားတော်မူပါ»
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic inquiry: when uncertain about the fruits and proper understanding of ascetic discipline (tapas-caryā), one should approach the divine/teacher with humility and request a complete, unwithheld explanation.
The speaker addresses Śiva by his epithets (Tryakṣa, Tripuranāśana) and asks him to resolve a specific doubt about the auspicious results that arise from ascetic practice, requesting a full and exhaustive answer.