Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 28
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
सर्वभूतानुकम्पी यः सर्वभूतार्जवव्रत: । सर्वभूतात्मभूतश्न स वै धर्मेण युज्यते
sarvabhūtānukampī yaḥ sarvabhūtārjavavrataḥ | sarvabhūtātma-bhūtaś ca sa vai dharmeṇa yujyate ||
မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— “သတ္တဝါအားလုံးအပေါ် ကရုဏာရှိသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဖြောင့်မတ်ရိုးသားမှုကို သစ္စာပြုထားသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ကိုယ့်အတ္တနှင့်တူသကဲ့သို့ မြင်သူ—ထိုသူသည် ဓမ္မနှင့် အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းကာ ၎င်း၏ အကျိုးကို ပိုင်ဆိုင်လာသည်။”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
Dharma is not merely ritual or status; it is embodied through universal compassion, honest and straightforward conduct toward all, and an inner vision that recognizes all beings as one’s own self. Such a person becomes truly ‘joined’ to dharma and gains its results.
In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Śrī Maheśvara speaks a concise ethical criterion: the mark of a dharmic person is compassionate, sincere behavior toward every being, grounded in an expansive self-identification with all life.