Shloka 4
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
तत्र देवो मुदा युक्तो भूतसंघशतैर्व॑त: । नानारूपैर्विख्पैश्व दिव्यैरद्भुतदर्शनै:
tatra devo mudā yukto bhūtasaṅghaśatair vṛtaḥ | nānārūpair vikṛtaiś ca divyair adbhutadārśanaiḥ ||
ထိုနေရာ၌ မဟာဒေဝ (Mahādeva) သည် ဘူတအဖွဲ့အစု ရာချီဖြင့် ဝန်းရံခံရကာ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေ하였다။ ထိုအဖော်အပါများ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်များမှာ အမျိုးမျိုးဖြစ်ပြီး မကြာခဏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သော်လည်း အချို့မှာ တောက်ပ၍ အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းဖြစ်ကာ၊ သီဝ၏ နေရာတော်နှင့် အဖွဲ့အစည်း၏ အာနုဘော်ကို ထင်ဟပ်စေ하였다။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the awe-inspiring, paradoxical nature of the divine: Śiva’s presence harmonizes what appears fearsome or distorted with what is radiant and wondrous, suggesting that the sacred can encompass and transform all forms beyond ordinary aesthetic judgment.
Nārada describes a scene where Mahādeva dwells joyfully, encircled by numerous bhūta-companies whose appearances range from grotesque to divinely marvelous, emphasizing the extraordinary character of Śiva’s retinue and abode.