Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 176
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
पर्यड्क इव विश्राजन्नुपविष्टो महामना: । दिव्य धातुओंसे विभूषित पर्यकके समान उस पर्वतशिखरपर बैठे हुए महामना महादेवजी बड़ी शोभा पा रहे थे
paryaṅka iva viśrājann upaviṣṭo mahāmanāḥ | divya-dhātubhir vibhūṣitaḥ paryaṅka-samānaḥ tasmin parvata-śikhare upaviṣṭo mahāmanā mahādevaḥ mahāṃ śobhāṃ prāpa |
နာရဒက ပြောသည်– တောင်ထိပ်ပေါ်၌ မဟာစိတ်ဓာတ်ရှိသော မဟာဒေဝသည် ထိုင်နေရာယူကာ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ ထိုအလင်းရောင်သည် နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ သတ္တုဓာတ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသော ခမ်းနားသည့် ခုံတင်တစ်လုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ဤမြင်ကွင်းသည် တပဿာ၏ မဟာတန်ခိုးကို ထင်ဟပ်စေသည်– အကြီးမြတ်မှုသည် အလှဆင်မှုသာမက၊ ဝိညာဉ်ရေးအမြင့်မြတ်မှုနှင့်အတူ သဘာဝကျ ထွန်းလင်းလာသော ရောင်ခြည်ပင် ဖြစ်သည်။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that spiritual greatness (mahāmanas) naturally manifests as radiance and dignity; divine splendor is portrayed as an outward sign of inner ascetic power and sanctity.
Nārada describes Mahādeva seated on a mountain summit, shining like a magnificent couch and adorned with divine minerals, setting a reverential tone for the surrounding account.