Shloka 12
Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
षट्पदैरुपगीतैश्व माधवाप्रतिमो गिरि: । तन्महोत्सवसंकाशं भीमरूपधरं तत:
ṣaṭpadair upagītaiś ca mādhavāpratimo giriḥ | tan-mahotsava-saṅkāśaṃ bhīma-rūpa-dharaṃ tataḥ ||
နာရဒက ပြောသည်– «ထို့နောက် မာဓဝ (ဗိဿနု) ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သော တောင်တန်းကြီးသည် ပျားများ၏ ဟွမ်ဟွမ်သီချင်းသံများဖြင့် ချီးကျူးသီဆိုခံရ၏။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူသော အင်အားကြီး သတ္တဝါတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၍ မဟာပွဲတော်ကြီးကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏»။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse uses auspicious natural imagery (bees’ humming, festival-like radiance) alongside a sudden fearful manifestation to suggest that dharmic narratives often juxtapose beauty and terror, reminding the listener to maintain steadiness and discernment amid changing appearances.
Nārada describes a mountain scene filled with the humming ‘songs’ of bees, portraying the mountain as splendid like Mādhava; then he notes the subsequent appearance of a terrifying, formidable form, shining with a brilliance likened to a grand festival.