Shloka 87
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
तथेति भगवानाह तस्य तद् वचन प्रभु: । स्वायम्भुव: क्रतुश्चापि पुत्रार्थम भवत् पुरा
tatheti bhagavān āha tasya tad vacana-prabhuḥ | svāyambhuvaḥ kratuś cāpi putrārtham abhavat purā ||
ဝါစုဒေဝက ပြော၏—သူ၏စကားကို ကြားသော အင်အားကြီးမားသည့် အရှင်က «ထိုသို့ဖြစ်စေ» ဟု မိန့်တော်မူကာ တောင်းဆိုချက်ကို ချီးမြှင့်လိုက်၏။ ထိုနည်းတူ အတိတ်ကာလ၌ စွဝယမ္ဘူ၏ သားတော် ကရတုသည် သားရလို၍ သုံးရာနှစ်တိုင် ယောဂကျင့်ကာ စိတ်ကို သီဝအရှင်ထံ တစ်ချက်မလွဲ တည်စေခဲ့သည်; ထို့ကြောင့် ရှင်ကရာက ကရတုအားလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ သားတစ်ထောင်ကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores that sustained discipline (yoga/tapas) and focused devotion can bear fruit, and that divine assent (“tathāstu”) is portrayed as responding to sincere, long-term spiritual effort—here directed toward a legitimate life-goal (progeny).
Vāsudeva recounts a precedent: just as a request was granted with the words “so be it,” Kratu, son of Svāyambhū, practiced concentrated yoga for three hundred years meditating on Śiva, and Śaṅkara rewarded him by granting a thousand sons.