Shloka 175
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
पाण्डुरेणातपत्रेण प्रियमाणेन मूर्थनि । सेव्यमानो5प्सरोभि श्व् दिव्यगन्धर्वनादितै:
pāṇḍureṇātapatreṇa priyamāṇena mūrdhani | sevyamāno 'psarobhiś ca divya-gandharva-nāditaiḥ ||
ခေါင်းပေါ်တွင် အဖြူရောင် ထီးတော်ကို ချစ်ခင်စွာ ဆောင်ထားပေးလျက်ရှိပြီး၊ အပ္စရာနတ်သမီးတို့က စောင့်ရှောက်ဝတ်ပြုနေကြသည်။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ သာယာလှပသော တေးသံတော်များက အရပ်ရပ်တွင် ပျံ့နှံ့မြည်ဟည်းနေ၍—ဘုန်းကံ၏ အကျိုးဖြစ်သော မင်းမြတ်ဂုဏ်သရေ နှင့် နတ်လောက၏ ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကို ထင်ဟပ်စေ하였다။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the visible signs of honor and delight that accompany merit: righteous conduct and accumulated puṇya are portrayed as yielding exalted states—symbolized by royal insignia (the white parasol) and celestial attendants (Apsarases and Gandharvas).
Vāsudeva describes a scene of exaltation: a figure is honored with a white parasol over his head, attended by Apsarases, while Gandharvas provide divine music—depicting a heavenly or highly glorified condition.