Shloka 169
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
एकं वर्षशतं चैव फलाहारस्ततो 5भवम् । द्वितीयं शीर्णपर्णाशी तृतीयं चाम्बुभोजन:
ekaṃ varṣaśataṃ caiva phalāhāras tato 'bhavam | dvitīyaṃ śīrṇaparṇāśī tṛtīyaṃ cāmbubhojanaḥ ||
ဝါသုဒေဝ မိန့်တော်မူသည်– «နှစ်တစ်ရာပြည့်တိုင်အောင် ကျွန်ုပ်သည် သစ်သီးများသာ စားသောက်၍ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယ ရာစုနှစ်တွင် ကျွတ်ကျသွားသော ခြောက်သွေ့သစ်ရွက်များကိုသာ စားခဲ့ပြီး၊ တတိယ ရာစုနှစ်တွင်တော့ ရေတစ်မျိုးတည်းသာ သောက်၍ အသက်ကို ထိန်းထားခဲ့သည်»။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas (austerity) and disciplined restraint as ethical power: progressively reducing dependence on food—fruits, then fallen leaves, then only water—illustrates endurance, self-control, and commitment to a higher dharmic purpose.
Vāsudeva narrates a sequence of long austerities undertaken over three centuries, describing the specific regimen of sustenance in each period to emphasize the intensity and sincerity of his ascetic practice.