Shloka 163
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
अरूपस्याद्यरूपस्य अतिरूपाद्यरूपिण: । अनाट्यन्तमजस्यान्तं वेत्स्यते को5स्य तत्त्वतः
arūpasyādyarūpasya atirūpādyarūpiṇaḥ | anāṭyantamajas yāntaṃ vetsyate ko 'sya tattvataḥ ||
ဝါသုဒေဝက ပြောသည်– «သူသည် ရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိသူ이며၊ ရုပ်မရှိသူတို့အနက် အဦးဆုံးဖြစ်သည်။ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို ကျော်လွန်သော်လည်း ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံး၏ အရင်းအမြစ်လည်း ဖြစ်သည်။ မွေးဖွားခြင်းမရှိသဖြင့် အစမရှိ အဆုံးမရှိ။ သူ၏ အမှန်တရားကို တကယ်တမ်း ဘယ်သူက သိနိုင်မည်နည်း»။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse stresses the transcendence of the supreme reality: it is beyond form and conceptual limits, unborn and without beginning or end; therefore complete knowledge of its essence is beyond ordinary cognition, encouraging humility and reverence.
Vāsudeva is describing the nature of the highest divine principle (understood in this context as Mahādeva/Śiva): emphasizing its formlessness, primacy, and beginningless-endless character, and concluding that no one can fully grasp its true essence.