Shloka 150
Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
ऋषिगन्धर्वरूपश्व सिद्धचारणरूपधृक् । भस्मपाण्ड्रगात्रश्न चन्द्रार्थकृतभूषण:
ṛṣigandharvarūpaś ca siddhacāraṇarūpadhṛk | bhasmapāṇḍragātraś ca candrārdhakṛtabhūṣaṇaḥ ||
ဝါသုဒေဝက ပြောသည်– «သူသည် ရှိသီတို့နှင့် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း ယူဆောင်နိုင်ပြီး၊ စိဒ္ဓနှင့် စာရဏတို့၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုလည်း ဆောင်ယူတတ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဗဟ္မ) ကို လိမ်းထားသဖြင့် ကိုယ်တော်တစ်လုံးလုံး ဖြူဖျော့ထင်ရပြီး၊ နဖူးပေါ်တွင် လဝက်အလှဆင်ကို ဆောင်ထားသည်»။
वासुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the divine’s many manifestations and recognizable ascetic marks: the ability to assume varied exalted forms (ṛṣi, gandharva, siddha, cāraṇa) and the emblematic signs of renunciation and sovereignty (sacred ash and the half-moon). Ethically, it points to reverence for spiritual attainment and the ideal of inner purity expressed through ascetic symbolism.
Vāsudeva is describing a revered deity’s appearance and attributes, emphasizing his shape-shifting into celestial and sage-like forms and his distinctive adornments—body whitened by ash and the half-moon on the forehead—features traditionally associated with Śiva.