Shloka 14
Strī-dharma: Śiva’s Inquiry, Umā’s Consultation, and Gaṅgā’s Instruction
तिलोदकं सदा श्राद्धे मन्यन्ते पितरो$क्षयम् । दीपे च कृसरे चैव तुष्यन्तेडस्थ पितामहा:
tilodakaṃ sadā śrāddhe manyante pitaro 'kṣayam | dīpe ca kṛsare caiva tuṣyante 'sya pitāmahāḥ ||
«ပိတೃတို့သည် śrāddha အခမ်းအနားတွင် နှမ်းရေကို အမြဲတမ်း ပူဇော်ခြင်းကို မကုန်ခန်းသော (akṣaya) အလှူဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထို့ပြင် မီးအိမ်နှင့် kṛsara ကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် မိမိ၏ အဘိုးဘွားများသည် ကျေနပ်ကြ၏»။
लोगश उवाच
Educational Q&A
That modest but meaningful gifts in śrāddha—sesame-water, a lamp, and nourishing food—are considered to yield imperishable merit and effectively honor and satisfy one’s ancestors.
The speaker states a rule of ancestral ritual: the Pitṛs deem tilodaka offered at śrāddha to be akṣaya in result, and they are pleased when the descendant offers dīpa-dāna and kṛsara-dāna as part of the rite.