Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 15
Śāṇḍilī–Sumanā-saṃvāda: Sat-strī-samudācāra and Pati-dharma
Conduct of the Virtuous Wife
पुण्यस्यैवाभिगन्धस्ते मनन््ये कर्मविधानजम् । अधिकं मार्जनात् तात तथा चैवानुलेपनात्
puṇyasyaivābhigandhas te manye karmavidhānajam | adhikaṃ mārjanāt tāta tathā caivānulepanāt ||
ဗျာသက ဆိုသည်– «သင်ထံမှ အမြဲတမ်း ထွက်ပေါ်နေသော ကုသိုလ်၏ အနံ့သင်းကို ငါသည် သင်၏ ဓမ္မကိစ္စများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ခြင်း—အထူးသဖြင့် ဒါနကုသိုလ်—မှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ချစ်သားရေ၊ လှူဒါန်းခြင်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းနှင့် လိမ်းသုတ်အလှဆင်ခြင်းထက်ပင် မြင့်မားသည်; အပြင်ပန်း သန့်စင်မှုထက် ကြီးမြတ်သော အတွင်းပိုင်း သန့်စင်ကာ သီလဂုဏ်၏ အနံ့ကို ပျံ့နှံ့စေသည်»။
व्यास उवाच
Educational Q&A
True purity is not merely external (cleansing and anointing) but arises from righteous conduct—especially charity—whose merit becomes visible as a ‘fragrance’ of virtue.
Vyāsa addresses a listener affectionately and interprets the person’s constant ‘scent of merit’ as the result of properly performed virtuous acts, highlighting dāna (giving) as superior to outward acts of purification.