Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 53
Ahiṃsā as Threefold Restraint (Mind–Speech–Action) and the Ethics of Consumption
प्राक् श्वा भवति राजेन्द्र तत: क्रव्यात्तत: खर: । ततः प्रेत: परिक्लिष्ट: पश्चाज्जायति ब्राह्मण:
yudhiṣṭhira uvāca | prāk śvā bhavati rājendra tataḥ kravyāttataḥ kharaḥ | tataḥ pretaḥ parikliṣṭaḥ paścāj jāyati brāhmaṇaḥ ||
ယုဓိဋ္ဌိရက ပြောသည်—“အို မင်းတို့၏ မင်းကြီး၊ အရင်ဆုံး သူသည် ခွေးဖြစ်၏။ ထို့နောက် အသားစားသတ္တဝါ ရက္ခသ (rākṣasa) ဖြစ်၏။ ထို့နောက် မြည်းဖြစ်၏။ ထို့နောက် သေပြီးနောက် ဒုက္ခကြီးစွာ ခံရသော ပရေတာ (preta) အဖြစ် အနာဂတ်ဒုက္ခများစွာကို ခံစားပြီးမှသာ ဗြာဟ္မဏ (brāhmaṇa) မျိုးရိုး၌ ပြန်လည်မွေးဖွား၏။” ဤကဗျာသည် ဆရာကို ပြစ်မှားသော တပည့်၏ အပြစ်ကြီးမားမှုကို နိမ့်ကျသော မွေးဖွားခြင်းများနှင့် သေပြီးနောက် ဒုက္ခကို အစဉ်လိုက် ဖော်ပြကာ နောက်ဆုံး လူ့ဘဝ (ဗြာဟ္မဏ) သို့ ပြန်ရောက်ခြင်းကို ပြသသည်။
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disrespecting or harming one’s teacher (guru-aparādha) is a grave ethical violation with severe karmic consequences, leading to degrading births and suffering in the preta state before eventual return to human birth.
Yudhiṣṭhira addresses a king (likely Bhīṣma’s interlocutor contextually) and states a karmic sequence: a foolish disciple who offends his teacher is reborn successively as a dog, then a flesh-eating being, then a donkey; after death he suffers as a preta, and only afterward attains birth as a brāhmaṇa.