Shloka 63
उपवासफलात्मकविधिः — Upavāsa as Yajña-Equivalent Merit
Angiras Teaching
पताकादीपिकाकीर्णे दिव्यघण्टानिनादिते । स्त्रीसहस्रानुचरिते स नर: सुखमेधते
aṅgirā uvāca |
patākādīpikākīrṇe divyaghaṇṭāninādite |
strīsahasrānucarite sa naraḥ sukham edhate ||
အင်္ဂိရာက ဆို၏—အလံတော်များနှင့် မီးအလင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်၍၊ ဒေဝကဏ္ဍာရုံကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ခေါင်းလောင်းသံများက တုန်လှုပ်မြည်ဟည်းနေပြီး၊ မိန်းမထောင်ပေါင်းများက လိုက်ပါစောင့်ရှောက်သော ထိုကောင်းကင်ယာဉ်၌ ထိုသူသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာမှု၌ တိုးတက်ကြီးပွား၏။ (ဤသည်မှာ အနသနဝ్రတ—အစာမစားဘဲ တပဿဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်သည့်သူ၏ ကောင်းကင်ဆုလာဘ်ကို ဆိုလိုသည်။)
अंगियरा उवाच
Educational Q&A
The verse presents a karmic-ethical claim: rigorous self-restraint culminating in relinquishing the body through a vowed fast (anāśana-vrata, as explained in the surrounding prose) is said to yield exalted heavenly enjoyment—symbolized by a radiant, ornamented, celebratory celestial setting.
Aṅgirā is describing the posthumous state of a practitioner of a severe vow: the person is envisioned as seated in a splendid celestial vehicle, surrounded by lights, banners, and divine sounds, attended by many women, and thereby ‘thriving in happiness’ as the fruit of the vow.