Shloka 31
Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
ये क्षन्तारो नाभिजल्पन्ति चान्यान् सत्रीभूता: सततं पुण्यशीला: । तथाविधानामेष लोको महर्षे परं गन्ता धृतराष्ट्रो न तत्र
ye kṣantāro nābhijalpanti cānyān satrībhūtāḥ satataṃ puṇyaśīlāḥ | tathāvidhānām eṣa loko maharṣe paraṃ gantā dhṛtarāṣṭro na tatra ||
ဓြတရာဋ္ဌရက ပြောသည်– «အို မဟာရသီ! သည်းခံနိုင်သူများ၊ အခြားသူတို့ကို မကဲ့ရဲ့မပြောသူများ၊ အမြဲတမ်း အများပြည်သူအတွက် အစာပူဇော်သကဲ့သို့ (အန္နသတ္တရ) ဖြစ်လာသူများ၊ ကုသိုလ်၌ အစဉ်တည်မြဲနေသူများ—ဤလောက (သောမလောက) သည် ထိုသို့သောသူတို့အတွက် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဓြတရာဋ္ဌရသည် ထိုနေရာသို့ မသွားရ»။
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse praises a cluster of dharmic virtues—patience/forbearance (kṣamā), refusal to malign others, and sustained generosity symbolized by being a living annasatra—and states that such conduct leads to a higher heavenly realm (Somaloka). It also implies that lacking these virtues obstructs that attainment.
Dhṛtarāṣṭra addresses a sage (maharṣi), describing the kind of people for whom the Soma-world is intended—those who are forgiving, refrain from speaking ill, and continually sustain others through charity—and then remarks that he himself (Dhṛtarāṣṭra) will not reach that realm.