Shloka 4
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
साधुभिर्गहितं कर्म चाण्डालस्य विधीयते । कस्माद् गोरजसा ध्वस्तमपां कुण्डे निषिउचसि
rājanya uvāca |
sādhubhir garhitaṃ karma cāṇḍālasya vidhīyate |
kasmād gorajasā dhvastam apāṃ kuṇḍe niṣiñcasi ||
က္ෂတ္တရိယက ပြောသည်– «ချဏ္ဍာလာအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အကျင့်အကြံကို သုတေသနကောင်းသူတို့ကပင် ရှုတ်ချကြ၏။ ထိုသို့ဖြစ်လျက် နွားဖုန်ကပ်လျက်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကို အဘယ်ကြောင့် ရေကန်၌ ဆေးကြောနေသနည်း။ ကောင်းသူတို့က အလုပ်အကိုင်ကိုပင် အပြစ်တင်ကြသည့်အခါ ဤသန့်စင်ခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း?»
राजन्य उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds a tension between socially prescribed occupations and ideals of purity: the speaker argues that if an occupation is socially condemned, external cleansing appears futile. It sets up a discussion on whether dharma is determined by birth-based duty, by conduct, or by inner disposition.
A Kshatriya addresses a Caṇḍāla (or someone treated as such) and questions why he is bathing in a water-tank after being covered in cow-dust, implying that ritual washing is meaningless for someone whose prescribed work is disparaged by ‘the good’.