Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 216
ब्रह्मस्वहरण-निषेधः — Prohibition of Appropriating Brahmin Property
Brahmasva
दानै: पृथग्विधेश्वापि यथा प्राहुर्मनीषिण: । गृहस्थ मनुष्य वेद-शास्त्रोंके स्वाध्यायद्वारा तथा नाना प्रकारके दानोंसे अपने महान् पापको दूर कर देते हैं। जैसा कि मनीषी पुरुषोंका कथन है
dānaiḥ pṛthagvidheṣv api yathā prāhur manīṣiṇaḥ | gṛhasthaḥ manuṣyaḥ veda-śāstrayoḥ svādhyāyadvārā tathā nānā-prakārakaiḥ dānaiḥ svaṃ mahān pāpaṃ dūraṃ karoti, yathā manīṣi-puruṣāṇāṃ kathanam |
စဏ္ဍာလက ဆို၏— «ပညာရှိတို့ ပြောကြသကဲ့သို့၊ အမျိုးမျိုးသော ဒါနများဖြင့်ပင် အိမ်ထောင်ရှင်သည် ဝေဒနှင့် သာස්တရတို့ကို စည်းကမ်းတကျ ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်း (သွာဓျာယ) ဖြင့်လည်းကောင်း၊ လှူဒါန်းမှု အမျိုးမျိုးကို ပြုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ ကြီးမားသော အပြစ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်၏။ ဤသည်ကား သဘောပေါက်သူတို့၏ သင်ကြားချက်ပင် ဖြစ်သည်»။
चाण्डाल उवाच
Educational Q&A
A householder can lessen or remove grave moral fault through two complementary disciplines: svādhyāya (study/recitation of Veda and śāstra) and dāna (charitable giving in varied forms), as affirmed by the wise.
The speaker identified as a Caṇḍāla states a dharma-teaching: citing the authority of manīṣins (wise authorities), he explains how a gṛhastha purifies himself—through scriptural study and diverse acts of charity.