Shloka 20
Śama-prāptiḥ — Gautamī–Lubdhaka–Pannaga–Mṛtyu–Kāla-saṃvāda
Restraint through the Analysis of Karma and Time
अग्नौ प्रक्षिप्पतामेष च्छिद्यतां खण्डशो5पि वा । न हायं बालहा पापश्चिरं जीवितुमहति
agnau prakṣippyatām eṣa chidyatāṁ khaṇḍaśo 'pi vā | na hy ayaṁ bālahā pāpaś ciraṁ jīvitum arhati ||
ဘီရှ္မက ဆို၏— «ဤသူကို မီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်စေ၊ သို့မဟုတ် အပိုင်းပိုင်း ခွဲဖြတ်လိုက်စေ။ ကလေးကို သတ်သော အပြစ်သားဤသူသည် ရှည်ကြာစွာ အသက်ရှင်ရန် မထိုက်တန်»။
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a strong ethical boundary: violence against the innocent—especially children—is a grave sin, and society’s duty (dharma) is to protect the vulnerable and uphold justice through decisive punishment.
Bhīṣma delivers a forceful judgment, calling for severe punishment—burning or dismemberment—against a person identified as a child-killer, declaring that such a sinner is unworthy of a long life.