Shloka 20
Vyāsa’s Arrival at Janamejaya’s Sarpasatra; Commissioning of Vaiśaṃpāyana’s Recital (व्यासागमनम्)
न मे वागनृतं प्राह स्वैरेष्वपि कुतोडन्यथा । त॑ वै नृपवरं गत्वा दीक्षितं जनमेजयम्
na me vāg anṛtaṃ prāha svair eṣv api kuto 'nyathā | taṃ vai nṛpavaraṃ gatvā dīkṣitaṃ janamejayam ||
«ငါ၏စကားသည် အပြုံးအပျော်အပါးအချိန်၌ပင် မုသားမပြောခဲ့။ အန္တရာယ်ကြီးသော ယခုကာလ၌ မည်သို့ မမှန်ကန်စကား ပြောနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် နဂါးယဇ်အတွက် ဒီက္ခာခံပြီးသော အကောင်းဆုံးဘုရင် ဇနမေဇယထံသို့ ငါသွားမည်။ မင်္ဂလာရှိသော စကားလုံးများဖြင့် သူ့ကို ကျေနပ်စေ၍ ဘုရင်၏ ယဇ်ကို ရပ်တန့်စေမည်»။
आस्तीक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds satya (truthfulness) as a non-negotiable ethical discipline: one who has trained speech to avoid falsehood even in jest is fit to use words as a dharmic instrument—here, to avert harm and restrain a destructive ritual.
Āstīka resolves to approach King Janamejaya, who is formally consecrated for the serpent-sacrifice, and to speak in an auspicious, persuasive manner so that the king becomes satisfied and the ongoing rite—threatening the serpents—comes to an end.