Shloka 47
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
मुहूर्तमिव च ध्यात्वा निश्चित्य मनसा नृप: । अमर्षी मन्त्रिण: सर्वानिदं वचनमब्रवीत्,राजाने दो घड़ीतक ध्यान करके मन-ही-मन कुछ निश्चय किया, फिर दुःख-शोक और अमर्षमें डूबे हुए नरेश न थमनेवाले आँसुओंकी अविच्छिन्न धारा बहाते हुए विधिपूर्वक जलका स्पर्श करके सम्पूर्ण मन्त्रियोंसे इस प्रकार बोले--
muhūrtam iva ca dhyātvā niścitya manasā nṛpaḥ | amarṣī mantriṇaḥ sarvān idaṃ vacanam abravīt ||
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မင်းသည် စိတ်တွင်း၌ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မြဲစေ하였다။ ထို့နောက် မခံမရပ်နိုင်သော ဒေါသဖြင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ အမတ်အပေါင်းတို့အား ဤစကားကို ပြောကြားလေ၏—တိတ်ဆိတ်သော ဝမ်းနည်းမှုမှ တမင်တကာ ရာဇသဘင်အရေးယူမှုနှင့် အကြံပေးမှုသို့ လှည့်ကူးသွားကြောင်းကို ပြသလေ၏။
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a model of responsible rulership: even amid intense emotion, a king pauses to reflect, forms a firm inner resolve, and then communicates purposefully with his counselors—suggesting that dharmic action begins with deliberation and self-control.
Janamejaya (the king) briefly reflects, decides on a course of action, and then—filled with indignation—addresses all his ministers, introducing the next directive or policy response in the episode.