Shloka 44
Āstīka-stuti at Janamejaya’s Sacrifice (आस्तीकस्तुतिः / यज्ञप्रशंसा)
सौतिर्वाच मन्त्रिणां तु वच: श्रुव्वा स राजा जनमेजय: । पर्यतप्यत दुःखार्त: प्रत्यपिंषघत् करं करे,उग्रश्रवाजी कहते हैं--मन्त्रियोंकी बात सुनकर राजा जनमेजय दुःखसे आतुर हो संतप्त हो उठे और कुपित होकर हाथसे हाथ मलने लगे
sautir uvāca mantriṇāṁ tu vacaḥ śrutvā sa rājā janamejayaḥ | paryatapyata duḥkhārtaḥ pratyapiṁṣaghat karaṁ kare ||
ဆောတိက ပြောသည်—မင်းကြီး ဇနမေဇယသည် မန္တရိတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်ပူပန်၍ အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲတုန်လှုပ်သွား၏။ ဒေါသနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို ပွတ်မိပွတ်ရာ လုပ်နေခဲ့သည်။ ထိုသည်ကား အတွင်းစိတ်အလှုပ်အရှား၏ လက္ခဏာဖြစ်၍ ဝမ်းနည်းမှုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အမျက်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how counsel and news can stir powerful emotions in a ruler: grief can quickly harden into anger. Ethically, it foreshadows the need for restraint and dharmic deliberation before acting on sorrow-driven wrath.
Sauti describes Janamejaya’s reaction after hearing his ministers’ words: he becomes grief-stricken and heated with distress, then shows anger outwardly by rubbing his hands together—an embodied sign of agitation and impending resolve.