Shloka 32
महा भ्रघनसंकाशं तं भुक्त्वामृतमानय । महागिरिसमप्रख्यं घोररूपं च हस्तिनम्,कछुआ महान् मेघ-खण्डके समान है और हाथी भी महान् पर्वतके समान भयंकर है। उन्हीं दोनोंको खाकर अमृत ले आओ
mahā-bhraghana-saṅkāśaṃ taṃ bhuktvā amṛtam ānaya | mahā-giri-sama-prakhyaṃ ghora-rūpaṃ ca hastinam ||
ကာရှျပက ပြောသည်— «မိုးတိမ်ထူထပ်သကဲ့သို့ မှောင်မိုက်၍ ကြီးမားလှသော ထိုလိပ်ကြီးကို စားပြီး အမృతကို ယူလာ။ ထို့ပြင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မဟာကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဆင်ကိုလည်း စားပြီး အမృతကို ယူလာ»။
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the power of command and obedience within a mythic-ethical frame: an authoritative sage directs a formidable act to obtain amṛta, raising the tension between duty to a superior command and the moral weight of destructive means.
Kashyapa instructs the addressee to devour two immense beings—a tortoise likened to a dense cloud-mass and a terrifying elephant like a mountain—and then to bring back amṛta (nectar), intensifying the quest motif through vivid, hyperbolic imagery.