Shloka 13
अहमेव च तं काल वेत्स्यामि कुरुनन्दन । तपसा महता चापि दास्यामि भवतो>प्यहम्,वासुदेवो5पि जग्राह प्रीति पार्थेन शाश्वतीम् । ददौ सुरपतिश्वैव वरं कृष्णाय धीमते भगवान् श्रीकृष्णने भी यह वर माँगा कि अर्जुनके साथ मेरा प्रेम निरन्तर बढ़ता रहे। इन्द्रने परम बुद्धिमान् श्रीकृष्णको वह वर दे दिया
vaiśampāyana uvāca |
aham eva ca taṃ kālaṃ vetsyāmi kurunandana |
tapasā mahatā cāpi dāsyāmi bhavato 'py aham |
vāsudevo 'pi jagrāha prītiṃ pārthena śāśvatīm |
dadau surapatiś caiva varaṃ kṛṣṇāya dhīmate |
ဝိုင်သမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– «ကူရုတို့၏ အပျော်တော်ရေ၊ ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ထားသော ထိုအချိန်ကို ငါကိုယ်တိုင် သိလာမည်။ ထို့ပြင် ကြီးမားသော တပသဖြင့် ငါသည် သင့်အားလည်း ပေးအပ်မည်။ ဝါစုဒေဝ (ကృష్ణ) သည်လည်း ပါර්ထ (အာర్జုန) နှင့် ထာဝရ ချစ်ခင်မေတ္တာ ချည်နှောင်မှုကို တောင်းခံ하였다။ နတ်တို့၏ အရှင် အိန္ဒြသည် ဉာဏ်ပညာကြီးသော ကృష్ణ အား ထိုဗရ (အပေးအယူ) ကို ပေးတော်မူ하였다။»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates steadfast affection and loyal friendship as a legitimate spiritual aim: Kṛṣṇa seeks not power or conquest but an enduring bond with Arjuna, and this is portrayed as worthy of divine sanction.
Vaiśampāyana reports that Kṛṣṇa (Vāsudeva) asks Indra for a boon—perpetual affection with Pārtha (Arjuna)—and Indra grants it; alongside this, the speaker mentions knowing the destined time and bestowing something through great austerity.