Shloka 51
गिरेविंशीर्यमाणस्य तस्य रूपं तदा बभौ । सार्कचन्द्रग्रहस्येव नभस: परिशीर्यत:,छिन्न-भिन्न होकर गिरता हुआ वह पर्वतशिखर ऐसा जान पड़ता था मानो सूर्य-चन्द्रमा आदि ग्रह आकाशसे टूटकर गिर रहे हों
vaiśampāyana uvāca | gire viśīryamāṇasya tasya rūpaṃ tadā babhau | sārka-candra-grahasyeva nabhasaḥ pariśīryataḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်—ထိုတောင်သည် ပျက်စီးကွဲပြားကာ ပြိုကျလာစဉ်၌ ထိုအခါ မြင်ကွင်းသည် မိုးကောင်းကင်ပင် ခွဲကွာပျက်စီးသကဲ့သို့၊ နေ၊ လနှင့် ဂြိုဟ်တို့ မိုးကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses cosmic simile to show how extreme violence and upheaval can make the world’s order seem to fracture; it implicitly cautions that destructive acts reverberate beyond the immediate scene, disturbing the sense of dharmic stability.
A mountain (or its peak) is described as shattering and falling; the narrator likens the sight to the sky splitting apart with the sun, moon, and planets seeming to tumble down—an intensified, portent-like description of catastrophic collapse.