Shloka 17
जलधाराश्व ता: शोषं जम्मुर्नेशुश्न विद्युत: । क्षणेन चाभवद् व्योम सम्प्रशान्तरजस्तम:,जलकी वे सारी धाराएँ सूख गयीं और बिजलियाँ भी नष्ट हो गयीं। क्षणभरमें आकाश धूल और अन्धकारसे रहित हो गया
jaladhārāś ca tāḥ śoṣaṃ jagmur neśuś ca vidyutaḥ | kṣaṇena cābhavad vyoma sampraśāntarajastamaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြောသည်—ထို့နောက် မိုးရေစီးကြောင်းများသည် ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့သွားပြီး လျှပ်စီးတောက်ပမှုလည်း ရပ်တန့်သွား၏။ ခဏအတွင်း မိုးကောင်းကင်သည် ကြည်လင်လာကာ ဖုန်မှုန့်နှင့် အမှောင်အတိအကျ ငြိမ်းသက်သွားလေ၏။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how swiftly turmoil can subside: nature’s disturbance (rain, lightning, dust, darkness) gives way to clarity in a moment, suggesting that conditions—outer or inner—are impermanent and can return to calm.
After a period of storm-like disturbance, the rain-streams dry up, lightning stops, and the sky becomes clear—free from dust and darkness—marking a sudden shift in the atmosphere and mood of the scene.