Shloka 2
Jarītā-Śārṅgaka-saṃvādaḥ — The Dialogue of Jaritā and the Śārṅgaka Chicks
Fire-escape deliberation
आश्रित्य धर्मराजानं सर्वलोको5वसत् सुखम् । पुण्यलक्षणकर्माणं स्वदेहमिव देहिन:,धर्मराज युधिष्ठटिका आसरा लेकर सब लोग सुखसे रहने लगे, जैसे जीवात्मा पुण्यकर्मोके फलस्वरूप अपने उत्तम शरीरको पाकर सुखसे रहता है
āśritya dharmarājānaṃ sarvaloko ’vasat sukham | puṇyalakṣaṇakarmāṇaṃ svadeham iva dehinaḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်— «ဓမ္မရာဇ ယုဓိဋ္ဌိရကို အားကိုးခိုလှုံကြသဖြင့် လူအပေါင်းတို့သည် သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်ကြလေ၏။ ထိုသည်မှာ ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးကြောင့် ကောင်းမွန်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိသည့် သတ္တဝါသည် ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သကဲ့သို့ပင်»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that a ruler grounded in dharma becomes a true refuge for society: when people rely on a righteous king, collective well-being follows. It also links happiness to puṇya—ethical action bears fruit, just as merit yields a favorable embodiment and consequent ease.
Vaiśampāyana describes a period under Yudhiṣṭhira’s protection in which the populace lives peacefully and happily. The narrator uses a simile: as an individual enjoys a good body obtained through meritorious deeds, so the people enjoy comfort by depending on Dharmarāja.