Shloka 29
प्रभासे कृष्णार्जुनसमागमः तथा द्वारकाप्रवेशः | Kṛṣṇa–Arjuna Meeting at Prabhāsa and Entry into Dvārakā
तथा देवनिकायानां महर्षीणां च सर्वश: । मुखानि चाभ्यवर्तन्त येन याति तिलोत्तमा,दूसरे-दूसरे देवताओं और महर्षियोंके मुख भी जिस ओर तिलोत्तमा जाती थी, उसी ओर घूम जाते थे
tathā devanikāyānāṃ maharṣīṇāṃ ca sarvaśaḥ | mukhāni cābhyavartanta yena yāti tilottamā ||
နာရဒက ပြောသည်—ထိုနည်းတူပင်၊ နတ်အစုအဝေးတို့နှင့် မဟာရိရှီတို့၏ မျက်နှာများသည် ခြွင်းချက်မရှိ၊ တိလောတ္တမာ သွားရာဦးတည်ရာသို့ လှည့်လိုက်ကြ၏။ သူမ၏ အလှအပသည် အလွန်အမင်း အာဏာရှိသဖြင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူတို့တောင် အာရုံသည် သူမနောက်သို့ လိုက်ပါသွားလေ၏။
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how powerful sensory attraction can be: even exalted beings like gods and great seers are depicted as involuntarily turning toward Tilottamā. Implicitly, it underscores the ethical value of vigilance and self-mastery in the face of temptation.
Nārada describes Tilottamā’s extraordinary allure: as she walks, the assembled gods and maharṣis turn their faces in the very direction she goes, indicating that everyone’s attention follows her movement.