Shloka 27
पाषाणसम्पातनिभीै: प्रहारैरभिजध्नतु: । मुहूर्त तौ तदान्योन्यं समरे पर्यकर्षताम्,इस प्रकार वे एक-दूसरेको खींचते और मुक्कोंसे मारते थे। उस समय घूँसोंकी मारसे दोनोंके शरीरोंपर अत्यन्त भयंकर “चट-चट” शब्द हो रहा था। वे परस्पर इस प्रकार प्रहार कर रहे थे, मानो पत्थर टकरा रहे हों। लगभग दो घड़ीतक दोनों उस युद्धमें एक-दूसरेको खींचते और ठेलते रहे
pāṣāṇa-sampātana-nibhaiḥ prahārair abhijaghnatuḥ | muhūrtaṃ tau tadānyonyaṃ samare paryakarṣatām ||
ဝိုင်ရှမ္ပါယန မိန့်ကြားသည်– ကျောက်တုံးများ ပြိုကျတိုက်မိသကဲ့သို့ အသံထွက်သော ထိုးနှက်ချက်များဖြင့် သူတို့သည် အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ကာ စစ်မြေပြင်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွဲလှန်၍ ရုန်းကန်ကြ၏။ အချိန်တစ်ခဏအတွင်း သူတို့သည် တိုက်ပွဲအလယ်၌ ဆွဲကာ တွန်းကာ လှုပ်ရှားကြပြီး ကိုယ်ခန္ဓာများမှ ကြမ်းတမ်းသော ထိခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်—ကျောက်များ တိုက်မိသကဲ့သို့ပင်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers vivid battlefield narration rather than explicit moral instruction; implicitly, it highlights how conflict can devolve into brute force and mutual harm, underscoring the destructive momentum of unchecked combat.
Two fighters are locked in close combat, dragging and pulling each other while delivering heavy blows whose sound is compared to stones crashing together.