Shloka 19
Ādi-parva, Adhyāya 187: Drupada’s Inquiry and the Dharma Debate on Draupadī’s Marriage
यत् पार्थिवै रुक्मसुनी थवक्रै: राधेयदुर्योधनशल्यशाल्चै: । तदा भरनुर्वेदपरैर्न॑सिंहै: कृतं न सज्यं महतो$पि यत्नात्,रुक्म, सुनीथ, वक्र, कर्ण, दुर्योधन, शल्य तथा शाल्व आदि धरनुर्वेदके पारंगत विद्वान् पुरुषसिंह राजालोग महान् प्रयत्न करके भी जिस धनुषपर डोरी न चढ़ा सके, उसी धनुषपर विष्णुके समान प्रभावशाली एवं पराक्रमी वीरोंमें श्रेष्ठठाका अभिमान रखनेवाले इन्द्रकुमार अर्जुनने पलक मारते-मारते प्रत्यंचा चढ़ा दी। इसके बाद उन्होंने वे पाँच बाण भी अपने हाथमें ले लिये
Vaiśampāyana uvāca: yat pārthivair Rukmasunīthavakraiḥ Rādheyaduryodhanaśalyaśālvaiḥ | tadā dhanuḥ-veda-parair nṛsiṃhaiḥ kṛtaṃ na sajyaṃ mahato 'pi yatnāt ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– မြားပစ်ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော စင်္ကြံသတ္တဝါကဲ့သို့သော မင်းများ—ရုက္မ၊ စုနီထ၊ ဝက္ကရ၊ ရာဓေယ (ကರ್ಣ)၊ ဒုရ്യೋಧန၊ ရှလျ၊ ရှာလ္ဝ နှင့် အခြားတို့—သည် အလွန်ကြိုးစားသော်လည်း ကြိုးမတင်နိုင်ခဲ့သော ထိုလေးကို၊ ဣန္ဒြ၏သား အာర్జုနသည် ဗိဿနုကဲ့သို့ အာနုဘော်ကြီးမား၍ သူရဲကောင်းတို့အနက် အမြင့်ဆုံးဟု မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်သူဖြစ်ကာ မျက်တောင်ခတ်မီအတွင်း ကြိုးတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မြားငါးစင်းကိုလည်း လက်ထဲသို့ ယူဆောင်하였다။
वैशम्पायन उवाच