Shloka 16
Saṃvaraṇa–Tapatī Vivāhaḥ (The Marriage of Saṃvaraṇa and Tapatī) — Mahābhārata, Ādi Parva 163
ततः स भूय: संक्रुद्धो वृक्षमादाय राक्षस: । ताडयिष्यंस्तदा भीम॑ पुनरभ्यद्रवद् बली,तब उस बलवान राक्षसने पुनः अत्यन्त कुपित हो एक वृक्ष उखाड़कर भीमसेनको मारनेके लिये फिर उनपर धावा किया
tataḥ sa bhūyaḥ saṅkruddho vṛkṣam ādāya rākṣasaḥ | tāḍayiṣyaṃs tadā bhīmaṃ punar abhyadravad balī ||
ဝိုင်သမ္ပာယန မိန့်တော်မူသည်– ထို့နောက် ထိုရက္ခသသည် ထပ်မံ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်ယူပြီး ဘီမကို ထိုးနှက်ရန် ရည်ရွယ်၍ အင်အားပြင်းစွာ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical danger of uncontrolled anger: rage escalates aggression and clouds judgment, leading to repeated, reckless attacks. In contrast, the implied ideal is steadiness and disciplined strength in the face of provocation.
A powerful rākṣasa, furious again, uproots a tree as a weapon and rushes back toward Bhīma with the intention of striking him, intensifying the confrontation.