Shloka 2
आस्तीककथाप्रारम्भः — Beginning of the Āstīka Narrative
Kadrū–Vinatā, Aruṇa and Garuḍa Origins
स कदाचिद् वन गत्वा विप्र: पितृवच: स्मरन् । चुक्रोश कन्याभिक्षार्थी तिस्रो वाच: शनैरिव,एक दिन किसी वनमें जाकर विप्रवर जरत्कारुने पितरोंक वचनका स्मरण करके कन्याकी भिक्षाके लिये तीन बार धीरे-धीरे पुकार लगायी--“कोई भिक्षारूपमें कन्या दे जाय”
sa kadācid vana gatvā vipraḥ pitṛvacaḥ smaran | cukrośa kanyābhikṣārthī tisro vācaḥ śanair iva ||
တစ်နေ့တွင် ဗြာဟ္မဏ ဂျရတ်ကာရုသည် တောထဲသို့ ဝင်သွား하였다။ ဘိုးဘွားတို့၏ အမိန့်ကို သတိရလျက် အိမ်ထောင်ပြုရန် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို “အလှူ” အဖြစ် တောင်းခံလိုသဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တိတ်တိတ်လေး ခေါ်ဟစ်၍ “အလှူအဖြစ် သမီးကညာပေးမည့်သူ ရှိသလား” ဟု မေး하였다။ ဤအခန်းကဏ္ဍသည် အိမ်ထောင်ရေးကို ကိုယ်ပိုင်အလိုလိုက်မှုမဟုတ်ဘဲ ဘိုးဘွားဝန်ကို ဂုဏ်ပြုကာ မျိုးဆက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဆောင်ရွက်သည့် တာဝန်ဟု ဖော်ပြသည်။
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse highlights pitṛ-dharma: even an ascetic must heed ancestral responsibility. Marriage here is portrayed as a duty undertaken to repay the debt to forefathers and preserve the family line, not merely as personal desire.
Jaratkāru goes to a forest and, remembering his ancestors’ instruction, calls out three times in a gentle voice asking if anyone will give him a maiden as a charitable gift—signaling his intent to marry for fulfilling an obligation.