Shloka 64
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
स मां निराकारमिव प्रहसन्निदमब्रवीत् | अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मनू नातिसमञज्जसा,परंतु द्रपदने मुझे नीच मनुष्यके समान समझकर उपहास करते हुए इस प्रकार कहा --ब्राह्मण! तुम्हारी बुद्धि अत्यन्त असंगत एवं अशुद्ध है
sa māṁ nirākāram iva prahasann idam abravīt | akṛteyaṁ tava prajñā brahmanū nātisamañjasā ||
သူသည် ငါ့ကို အဆင့်အတန်းမရှိသူကဲ့သို့ သဘောထားကာ အပြုံးဖြင့် လှောင်ပြောင်၍ ဤသို့ ပြော하였다—“ဗြာဟ္မဏရေ၊ သင်၏ ဉာဏ်ပညာသည် ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်၊ မသန့်ရှင်း၊ မညီမညာ ဖြစ်နေသည်; လုံးဝ မသင့်လျော် မကိုက်ညီပါ။” ဤစာကြောင်းသည် လူတစ်ဦး၏ စကားကို လေးစားစွာ ဆွေးနွေးမည့်အစား သူ၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ပယ်ချကာ လှောင်ပြောင်ခြင်းဟူသော အကျင့်ပျက်သီလကို ထင်ဟပ်စေသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical lapse: ridiculing someone and attacking their discernment (“your prajñā is ill-formed”) instead of responding with respectful, reasoned speech. It implicitly contrasts proper dialogue (samyak-vāk) with contemptuous dismissal.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker responds to the narrator/other party with derisive laughter, treating him as insignificant, and declares that the brāhmaṇa’s judgment is incoherent and improperly formed—setting a tone of insult and conflict in the exchange.