Shloka 13
आस्तीक-उपाख्यान-प्रस्तावः | Introduction to the Āstīka Narrative
तीर्थेषु च समाप्लावं कुर्वन्नटति सर्वश: । चरन् दीक्षां महातेजा दुश्चरामकृतात्मभि:,वे सब तीर्थोमें स्नान करते हुए घूमते थे। उन महातेजस्वी मुनिने कठोर व्रतोंकी ऐसी दीक्षा लेकर यात्रा प्रारम्भ की थी, जो अजितेन्द्रिय पुरुषोंके लिये अत्यन्त दुःसाध्य थी इति श्रीमहा भारते आदिपर्वणि आस्तीकपर्वणि जरत्कारुतत्पितृसंवादे त्रयोदशो 5 ध्याय: इस प्रकार श्रीमह्या भारत आदिपव॑के अन्तर्गत आस्तीकपर्वमें जरत्कारु तथा उनके पितरोंका संवाद नामक तेरहवाँ अध्याय पूरा हुआ
śaunaka uvāca | tīrtheṣu ca samāplāvaṃ kurvann aṭati sarvaśaḥ | caran dīkṣāṃ mahātejā duścarām akṛtātmabhiḥ ||
ရှောနက မိန့်တော်မူသည်– «သူသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ (tīrtha) များ၌ အပြည့်အစုံ ရေချိုးသန့်စင်မှုကို ပြုလုပ်ကာ အရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ခဲ့၏။ ထိုတေဇကြီးမားသော မုနိသည် ပြင်းထန်သော ဝတ်တရားများ၏ ဒီက္ခာ (dīkṣā) ကို ခံယူ၍ ခရီးထွက်ခဲ့ရာ၊ မိမိကိုယ်ကို မအနိုင်ယူနိုင်သူတို့အတွက် အလွန်ခက်ခဲသော အကျင့်ဖြစ်၏»။
शौनक उवाच
Educational Q&A
True religious practice is grounded in self-mastery: rigorous vows and consecrated disciplines (dīkṣā) are fruitful and even possible only for those who have disciplined the mind and senses; for the undisciplined (akṛtātman), such observances are extremely difficult.
Śaunaka describes an ascetic (in this context, Jaratkāru) roaming widely on pilgrimage, bathing at many tīrthas, and travelling under a strict vow-discipline—highlighting the severity of his tapas and the renunciant mode of life.