Adhyāya 123 — Droṇa’s Pedagogy: Arjuna’s Preeminence, Ekalavya’s Self-Training, and the Bhāsa-Lakṣya Trial
पतता तेन शतधा शिला गान्रैविंचूर्णिता । तां शिलां चूर्णितां दृष्टवा पाण्डुविस्मयमागत:,गिरते समय उसने अपने अंगोंसे उस पर्वतकी शिलाको चूर्ण-विचूर्ण कर दिया। पत्थरकी चट्टानको चूर-चूर हुआ देख महाराज पाण्डु बड़े आश्वर्यमें पड़ गये
patatā tena śatadhā śilā gāndharvaivaṁ cūrṇitā | tāṁ śilāṁ cūrṇitāṁ dṛṣṭvā pāṇḍur vismayam āgataḥ ||
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်။ ၎င်းသည် ကျရောက်သည့်အခါ ကျောက်ပြားကြီးကို အပိုင်းတစ်ရာအဖြစ် ခွဲကွဲကြေမွသွားစေ၍ အမှုန့်အဖြစ်တိုင်အောင် ချေဖျက်ပစ်하였다။ ကျောက်တုံးကြီးသည် အမှုန့်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မင်းပဏ္ဍုသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွား၏—တောအတွင်း မထိန်းချုပ်နိုင်သော အင်အား၏ အန္တရာယ်ကို ညွှန်ပြသကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားပြသမှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores how extraordinary force can produce unintended, alarming consequences; it invites reflection on restraint (dama) and responsible action, especially for a king whose power must remain aligned with dharma.
A falling object/impact causes a rocky slab to be smashed into many pieces and reduced to powder. Witnessing this, King Pāṇḍu is filled with amazement, marking a dramatic moment in the forest narrative.