Shloka 29
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
तथा काशिषु सुद्मोषु पुण्ड्रेषु च नरर्षभ । स्वबाहुबलवीर्येण कुरूणामकरोद् यश:,नरश्रेष्ठ जनमेजय! इस प्रकार वे पाण्डु काशी, सहा तथा पुण्ड्र देशोंपर विजय पाते हुए अपने बाहुबल और पराक्रमसे कुरुकुलके यशका विस्तार करने लगे
tathā kāśiṣu sudmoṣu puṇḍreṣu ca nararṣabha | svabāhubalavīryeṇa kurūṇām akarod yaśaḥ, naraśreṣṭha janamejaya |
ဝိုင်ရှမ္ပါယနက ပြော၏— «လူတို့အနက် နွားထီးကဲ့သို့ သတ္တိရှိသူရေ၊ ကာရှီပြည်၌လည်းကောင်း၊ စုဒ္မိုးရှတို့အကြား၌လည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဍရပြည်၌လည်းကောင်း၊ သူသည် အောင်ပွဲများကို ရရှိခဲ့၏။ မိမိလက်မောင်းအင်အားနှင့် သတ္တိဗလကြောင့် ကုရုတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို တိုးပွားစေခဲ့၏—လူတို့အနက် အကောင်းဆုံး ဂျနမေဇယရေ!»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya ideal: through personal courage and strength, a ruler expands the renown of his dynasty. It frames conquest not merely as aggression but as a means of establishing political order and upholding royal responsibility, with fame (yaśas) functioning as a moral-social currency tied to duty and lineage.
Vaiśampāyana continues describing Pāṇḍu’s campaigns: he subdues regions such as Kāśī, the Sudmoṣas, and Puṇḍra, and by his own martial prowess increases the glory of the Kuru line, addressing King Janamejaya as the listener.