Shloka 14
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
इत्युक्त्वा स महातेजा: शातकुम्भं कृताकृतम् रत्नानि च विचित्राणि शल्यायादात् सहस्रश:,यह कहकर महातेजस्वी भीष्मजीने राजा शल्यको सोना और उसके बने हुए आभूषण तथा सहस्ौ्रों विचित्र प्रकारके रत्न भेंट किये। बहुत-से हाथी, घोड़े, रथ, वस्त्र, अलंकार तथा मणि-मोती और मूँगे भी दिये
ity uktvā sa mahātejāḥ śātakumbhaṃ kṛtākṛtaṃ ratnāni ca vicitrāṇi śalyāyādāt sahasraśaḥ
ဝိုင်ရှမ္ပာယနက ပြောသည်– ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် တေဇောဓာတ်ကြီး၍ ထွန်းလင်းတောက်ပသော ဘီရှ္မသည် ရှာလျ မင်းထံသို့ သန့်စင်သော ရွှေကို လက်ရာပြုထားသည့်အရာနှင့် မပြုရသေးသည့်အရာ နှစ်မျိုးလုံး၊ ထို့ပြင် အံ့ဖွယ်ရတနာများကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ဆက်ကပ်လှူဒါန်း하였다။ ရာဇဓမ္မနှင့် ကိုက်ညီသော ရာဇသဒ္ဓါဖြင့် ထို့အပြင် ဆင်၊ မြင်း၊ ရထား၊ အဝတ်အစား၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် မဏိရတနာများ၊ ပုလဲနှင့် ပုလဲကျောက် (coral) တို့ကိုလည်း များစွာ ပေးအပ်ကာ ရှာလျကို ဂုဏ်ပြု၍ မဟာမိတ်နှင့် တာဝန်ချည်နှောင်မှုကို ခိုင်မာစေ하였다။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a kṣatriya virtue: generous, honorable gifting is a form of dharma that builds trust, acknowledges status, and creates ethical bonds of reciprocity and alliance.
After speaking, Bhīṣma formally honors King Śalya by giving large quantities of gold (both worked and unworked) and many kinds of jewels—along with other royal gifts—signaling respect and reinforcing political and social ties.