Shloka 112
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
इति श्रीमहाभारते आदिपर्वणि सम्भवपर्वणि पाण्डुदिग्विजये दादशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate ādiparvaṇi sambhavaparvaṇi pāṇḍudigvijaye dvādaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော မဟာဘာရတ၏ အာဒီပရဝ၌၊ အထူးသဖြင့် သမ္ဘဝပရဝအတွင်း ပာဏ္ဍု၏ ဒိဂ္ဝိဇယ (အောင်နိုင်ရေး စစ်ဆင်ရေး) ကို ဆိုင်သော အခန်း တစ်ရာတစ်ဆယ့်နှစ် ပြီးဆုံး၏။ ဤအဆုံးသတ် ကော်လိုဖွန်သည် ဇာတ်ကြောင်းတစ်ပိုင်း၏ ပြီးမြောက်မှုကို မှတ်သားစေကာ၊ မင်းရဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ခြင်းကို ရန်လိုမှုသာမက ဓမ္မတရားနှင့် ထိန်းချုပ်မှုလိုအပ်သော နိုင်ငံရေးလုပ်ရပ်အဖြစ် ဖော်ပြပေးသည်။
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse primarily teaches how the epic frames power within textual and ethical order: royal conquest (digvijaya) is presented as a dharma-governed responsibility, and the colophon signals closure and accountability of the narrative unit rather than celebrating violence for its own sake.
This line is not spoken dialogue but a chapter-ending marker stating that the account of Pāṇḍu’s digvijaya belongs to the Ādi Parva (Sambhava Parva) and that the one-hundred-and-twelfth chapter has concluded.